Χειροπρακτική

	Χειροπρακτική = πράττω δια της χειρός... Η χειροπρακτική θεωρείται η τρίτη μεγαλύτερη θεραπευτική επιστήμη στον κόσμο, μετά την Ιατρική και την Οδοντιατρική. Είναι ένας συμπληρωματικός κλάδος υγείας ο οποίος δεν κάνει χρήση φαρμάκων ή θεραπευτικών μηχανημάτων. Σχετίζεται με την αντιμετώπιση μυοσκελετικών παθήσεων της σπονδυλικής στήλης, αλλά και των άκρων. Η χειροπρακτική αποτελεί ένα συνδυασμό πρακτικής, επιστήμης και τέχνης, που έχει ως στόχο την ενεργοποίηση του νευρικού συστήματος, το οποίο με τη σειρά του αποκαθιστά μυοσκελετικά προβλήματα του ανθρώπινου σώματος. Αυτό επιτυγχάνεται με την επαναφορά της φυσιολογικής λειτουργίας του σώματος, μέσω συγκεκριμένων επιδέξιων και κατάλληλα μελετημένων χειρισμών των σπονδυλικών και περιφερικών αρθρώσεων. Οι χειρισμοί αυτοί ονομάζονται "ανατάξεις".
	Ιστορία της Χειροπρακτικής Η ιστορία της χειροπρακτικής ξεκινάει πριν από περίπου 2000 χρόνια. Αρχικά εφαρμόστηκε από τον πατέρα της Ιατρικής, τον Ιπποκράτη καθώς επίσης και από τους αρχαίους Έλληνες στα Ασκληπιεία. Ο Ασκληπιός, στο 'Περί Άρθρων’ σύγγραμμά του, υποστήριξε ότι πρέπει πάντα να αναζητούμε τη βασική αιτία μιας ασθένειας στη σπονδυλική στήλη. Στη συνέχεια και άλλοι αρχαίοι λαοί, όπως οι Κινέζοι και οι Αιγύπτιοι, χρησιμοποίησαν τη χειροπρακτική ως μορφή θεραπείας μυοσκελετικών προβλημάτων. Ιδρυτής της σύγχρονης Χειροπρακτικής θεωρείται ο Καναδός Ντέιβιντ Ντανιέλ Πάλμερ (1845-1913), ο οποίος έζησε στην Αϊόβα της Αμερικής, και το 1897 ίδρυσε το πρώτο πανεπιστήμιο χειροπρακτικής. Έκτοτε, η πρόοδος της Χειροπρακτικής υπήρξε ραγδαία, ιδιαίτερα στην Αμερική, τον Καναδά και την Αυστραλία αλλά και σε Ευρωπαϊκές χώρες όπως η Αγγλία, η Γαλλία και η Νορβηγία. Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν δεκάδες πανεπιστήμια Χειροπρακτικής παγκοσμίως, από όπου αποφοιτούν χιλιάδες Χειροπράκτες ετησίως.
	Η θεωρία της Χειροπρακτικής Το ανθρώπινο σώμα είναι ένας πολυσύνθετος αυτορρυθμιζόμενος μηχανισμός και το κεντρικό νευρικό σύστημα είναι υπεύθυνο για το συντονισμό όλων των λειτουργιών του. Τα ανθρώπινα όργανα λειτουργούν βάση ερεθισμάτων τα οποία μεταδίδονται από το νευρικό σύστημα. Όταν υπάρχει πρόβλημα μετάδοσης, η διέλευση αυτών των νευρικών ερεθισμάτων μειώνεται ή μεταβάλλεται, και ο οργανισμός δυσλειτουργεί δημιουργώντας προδιάθεση ασθένειας. Μία από τις βασικές αιτίες διατάραξης των νευρικών ερεθισμάτων, η οποία αφορά άμεσα τη χειροπρακτική, είναι η μετατόπιση των σπονδύλων ή άλλων αρθρώσεων του σώματος (το κοινώς αποκαλούμενο "στραμπούληγμα ή μπλοκάρισμα"). Η μετατόπιση αυτή προκαλεί ελάττωση του εύρους κίνησης της συγκεκριμένης περιοχής, με αποτέλεσμα την άσκηση πίεσης / έντασης τόσο στο κεντρικό νευρικό σύστημα όσο και στα περιφερικά νεύρα. Ο Χειροπράκτης λοιπόν, εφαρμόζοντας "ανατάξεις", αποκαθιστά τις μετατοπίσεις των σπονδύλων ή άλλων αρθρώσεων και επαναφέρει τη σωστή λειτουργία του νευρικού συστήματος, επιτρέποντας έτσι στον ανθρώπινο οργανισμό, να αποδώσει τα μέγιστα των δυνατοτήτων του.

Όταν το πρόβλημα δεν αντιμετωπιστεί σωστά και εγκαίρως, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος συνεχούς μικροτραυματισμού - επειδή οι μύες συσπώνται περισσότερο από το φυσιολογικό, η κίνηση μεταξύ δίσκων και σπονδύλων εμποδίζεται, τα νεύρα ερεθίζονται και τελικά δημιουργείται στην περιοχή μία χρόνια φλεγμονή. Κλασικά συμπτώματα του φαύλου αυτού κύκλου αποτελούν οι τοπικοί πόνοι, οι πόνοι που αντανακλώνται στα άνω και κάτω άκρα, τα μουδιάσματα, τα αυχενικά σύνδρομα, οι πονοκέφαλοι, οι ζαλάδες, οι ίλιγγοι, οι οσφυαλγίες, οι ισχιαλγίες, οι δισκοπάθειες, οι πονεμένοι και δύσκαμπτοι μύες και πολλά άλλα.

Η Χειροπρακτική μπορεί να βοηθήσει ανθρώπους όλων των ηλικιών και επαγγελμάτων. Αντιμετωπίζει ακόμα και περιπτώσεις όπου παιδιά ή και υπερήλικες πάσχουν από οστεοπόρωση, οστεοαρθρίτιδα, ρευματοειδή αρθρίτιδα και άλλες σύνθετες παθήσεις. Η Χειροπρακτική μπορεί σε αυτές τις περιπτώσεις να παρέμβει με εναλλακτικούς, πιο ήπιους χειρισμούς, ώστε να κινητοποιήσει την κάθε άρθρωση.
Κάθε Χειροπράκτης που έχει φοιτήσει σε διεθνώς αναγνωρισμένο πανεπιστήμιο, είναι απόλυτα καταρτισμένος να κάνει εξέταση της σπονδυλικής στήλης, των μυών και των νεύρων όλου του σώματος. Αρχικά λαμβάνει το πλήρες ιστορικό της πάθησης του ασθενούς, κάνει ψηλάφηση, ορθοπεδική / νευρολογική και χειροπρακτική εκτίμηση και ανάλυση ακτινογραφιών, σπινθηρογραφημάτων, μαγνητικών και αξονικών τομογραφιών.

Εν συνεχεία, αναλύει στον ασθενή το πρόβλημά του και τον ενημερώνει για το κατά πόσο μπορεί ο ίδιος να τον βοηθήσει ή αν θα πρέπει να απευθυνθεί σε άλλο ειδικό, (π.χ. σε περιπτώσεις καταγμάτων, παθολογικών καταστάσεων ή προχωρημένων μη ανατάξιμων περιπτώσεων). Εάν αποφασισθεί η Χειροπρακτική προσέγγιση, τότε με κατάλληλους και εξειδικευμένους χειρισμούς γίνεται η κινητοποίηση της άρθρωσης και επανέρχεται το φυσιολογικό εύρος της κίνησής της, καθώς αρχίζει να υποχωρεί ο πόνος και η φλεγμονή από την περιοχή.
Ο ρόλος του Χειροπράκτη είναι να βοηθήσει στην επαναφορά και το κυριότερο, στη διατήρηση της σωστής λειτουργίας όλου του μυοσκελετικού συστήματος, ώστε το σώμα να μπορεί να αποδώσει το 100% των δυνατοτήτων του. Κατ’αυτόν τον τρόπο μπορούν να αποκαλυφθούν κάθε είδους «σιωπηλές» αρχόμενες δυσλειτουργίες και έτσι να προληφθούν οι μελλοντικές τους επιπτώσεις στους σπονδύλους, στα νεύρα και στους μύες όλου του σώματος.

Στο βαθμό που η Χειροπρακτική δε χρησιμοποιεί φάρμακα ή άλλου είδους θεραπευτικά μηχανήματα, η διάρκεια της θεραπείας εξαρτάται από τον ίδιο τον οργανισμό του ασθενούς, από το είδος, τη διάρκεια και τη σοβαρότητα του προβλήματός του, από την ηλικία και την ψυχολογική του κατάσταση, από προηγούμενους τραυματισμούς που έχει υποστεί, από τη διατροφή, το περιβάλλον και τη φύση της εργασίας του και το βασικότερο, από το αν ακολουθεί τις οδηγίες του Χειροπράκτη μετά το τέλος κάθε συνεδρίας.
Κατά γενική ομολογία, 3 με 4 επισκέψεις σε τακτά χρονικά διαστήματα είναι αρκετές για να γίνουν εμφανή τα πρώτα σημάδια βελτίωσης ή για να λυθεί το πρόβλημα εξ’ ολοκλήρου. Σε περιπτώσεις απλού μυϊκού σπασμού, λίγες μόνο ασκήσεις στο σπίτι μπορούν να λύσουν το πρόβλημα. Σε περιπτώσεις χρόνιων σπονδυλικών αλλοιώσεων, ίσως χρειαστεί να παραταθεί ο χρόνος θεραπείας. Τέλος, σε ορισμένες βαριές και μη αναστρέψιμες περιπτώσεις, επιτυγχάνεται μόνο μερική ανακούφιση των συμπτωμάτων και για αυτόν τον λόγο χρειάζονται περιοδικές επισκέψεις για επανέλεγχο.

Εμπεριστατωμένες έρευνες στις Η.Π.Α. και σε άλλες προηγμένες χώρες ανά τον κόσμο απέδειξαν ότι όσοι ασθενείς λαμβάνουν χειροπρακτική περίθαλψη, είναι έτοιμοι για επιστροφή στην εργασία τους στο μισό χρόνο σε σχέση με αυτούς που καταφεύγουν σε παραδοσιακές μεθόδους θεραπείας. Δεν απαιτείται φαρμακευτική αγωγή, ο χρόνος παραμονής σε νοσοκομείο, τα έξοδα νοσηλείας και η χρονική περίοδος αποθεραπείας μειώνονται, ενώ παράλληλα οι περισσότεροι ασθενείς μπορούν και συνεχίζουν να εργάζονται.

Τα προαναφερθέντα πλεονεκτήματα της Χειροπρακτικής έχουν καταδειχθεί από την επιστημονική έρευνα : (Low Back Pain of mechanical origin – a randomized comparison of chiropractic and hospital outpatient treatment) Medical Research Council, UK, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό British Medical Journal, June 2, 1990, Vol. 300.

Ο πρώτος Έλληνας Χειροπράκτης που άσκησε επίσημα τη χειροπρακτική στην Ελλάδα ήταν ο Δρ. Κλεάνθης Λίγηρος, το 1924. Άλλοι πρωτοπόροι του κλάδου ήταν ο Δρ. Μούτσιος (1928), ο Δρ. Μαυρουδής (1932) και ο Δρ. Χρόνης (1957).

Το 1977 ιδρύθηκε ο σύλλογος εναλλακτικών επαγγελμάτων υγείας. Ο Δρ. Χριστοδουλάρης ήταν ο πρώτος πρόεδρος του συλλόγου (1977-1990). Ο σύλλογος Ελλήνων Χειροπρακτών (ΣΕΧ), αποτελούσε μέρος του συλλόγου αυτού.

Τον Οκτώβριο του 1988, ο (ΣΕΧ) έγινε ιδρυτικό μέλος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Χειροπρακτικής (WFC). Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, ο ΣΕΧ έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Χειροπρακτών (ECU).

Η περίοδος από το 1988 έως το 1989, χαρακτηρίστηκε από σοβαρές διαμάχες οι οποίες καθόρισαν την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χειροπρακτική στην Ελλάδα σήμερα. Η πρώτη διαμάχη, η οποία έλαβε χώρα το 1988, αφορούσε την Δρ. Σκαρπαθάκη και τον Δρ. Χριστοδουλάρη. Σε αίτησή τους για άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος το Υπουργείο Υγείας αρνήθηκε και παραπέμφθηκαν στο Συμβούλιο Επικρατείας. Το Συμβούλιο Επικρατείας αναίρεσε την απόφαση του Υπουργείου Υγείας, υποστηρίζοντας ότι εφόσον η Χειροπρακτική είναι εναλλακτικό, μη – ιατρικό επάγγελμα υγείας, επιτρέπεται να ασκείται, με την προϋπόθεση ότι οι ασκούντες δεν οικειοποιούνται το ιατρικό επάγγελμα, κάνοντας διάγνωση και θεραπεία. Σύμφωνα με την Ελληνική νομοθεσία, μόνο ο ιατρός έχει το δικαίωμα διάγνωσης και θεραπείας ασθενειών.
Την ίδια χρονική στιγμή, ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών παρέπεμψε την Δρ. Σκαρπαθάκη, τον Δρ. Χριστοδουλάρη και τον Δρ Μανωλίδη στο Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την κατηγορία της “παραποίησης επαγγέλματος”. Το δικαστήριο απάλλαξε πλήρως τους συναδέλφους από τις κατηγορίες και αυτή η απόφαση δημιούργησε μια θετική προοπτική για το μέλλον της Χειροπρακτικής στην Ελλάδα.
Έχοντας τη θετική απόφαση του δικαστηρίου, το 1989, η Δρ. Σκαρπαθάκη άσκησε ξανά έφεση στο Συμβούλιο Επικράτειας για την έκδοση άδειας εξασκήσεως Χειροπρακτικής στη χώρα μας. Η απόφαση του συμβουλίου Επικρατείας ήταν ίδια με την προηγούμενη – επέτρεπε δηλαδή την εξάσκηση Χειροπρακτικής στην Ελλάδα, χωρίς όμως να δίνει στους χειροπράκτες δικαίωμα διάγνωσης και θεραπείας.

Το 1994 ο ΣΕΧ ανεξαρτητοποιήθηκε από τον ευρύτερο σύλλογο εναλλακτικών επαγγελμάτων υγείας. Συνέταξε νέο καταστατικό και όρισε νέο πρόεδρο, τον Δρ. Νεοκλή Γιασεμίδη (1995-1996).

Το 2000 πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα το πανευρωπαϊκό συνέδριο Χειροπρακτικής (ECU), το οποίο είχε μεγάλη επιτυχία χάρη στην οργανωτική ικανότητα του τότε προέδρου Δρ. Βασίλειου Μαλτεζόπουλου (1999-2002).

Το 2003, υπό την προεδρία της Δρ. Κατερίνας Μουστάκα (2003-2004), δημιουργήθηκε η Εταιρεία Φίλων Χειροπρακτικής, σε μια προσπάθεια του αγώνα του ΣΕΧ για την αναγνώριση και θεσμοθέτηση του επαγγέλματος του Χειροπράκτη στη χώρα μας.

Τον Ιανουάριο του 2006 υπό την προεδρία του Δρ. Βασίλη Γκολφινόπουλου, η γενική συνέλευση του ΣΕΧ αποφάσισε ομόφωνα τη μετονομασία του συλλόγου σε Πανελλήνιο Σύλλογο Χειροπρακτικής (ΠΣΧ).

Ο ΠΣΧ αποτελείται σήμερα από 30 μέλη. Όλοι οι Χειροπράκτες είναι απόφοιτοι διεθνών ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, με διάρκεια σπουδών από τέσσερα έως επτά χρόνια. Το διοικητικό συμβούλιο του ΠΣΧ είναι σε συνεχείς διαπραγματεύσεις με το Υπουργείο Υγείας και το ΚΕΣΥ για το ψήφισμα του νομοσχεδίου που θα αναγνωρίσει και θα κατοχυρώσει το επάγγελμα του Χειροπράκτη στη χώρα μας. Οι προσπάθειες είναι πολυδάπανες, χρονοβόρες και ψυχοφθόρες, αλλά με την επιμονή του ΠΣΧ ευελπιστούμε να επιτευχθούν θετικά αποτελέσματα και να λάβει η χειροπρακτική και στην Ελλάδα, την αναγνώριση που έχει παγκοσμίως.